برای سالها، بریتانیا یکی از مدافعان اصلی آزادی بیان بوده است. من نیز که در کشوری چون ایران رشد کردهام، جایی که پدرم تنها به دلیل انتقاد از یکی از سیاستهای دولت زندانی شد، همواره از این اصل ارزشمند حمایت کردهام. بااینحال، دفاع از آزادی بیان به این معنا نیست که به ایدئولوژیهای فاشیستی اجازه دهیم از همین آزادی برای تهدید آن استفاده کنند. از همین رو، جامعهی بریتانیا همواره بهدرستی مانع از آن شده است که چنین جریانهایی مجال رشد یا تریبون عمومی پیدا کنند. برای نمونه، هواداران نازی هرگز اجازهی برگزاری تجمع در لندن را نداشتهاند. اما هنگامی که پای جمهوری اسلامی ایران به میان میآید، به نظر میرسد دولت بریتانیا با تساهل و سهلانگاری برخورد میکند. چهارشنبهی گذشته، در خیابانهای لندن، گروهی از ایرانیان حامی این رژیم با سر دادن شعارهای «مرگ بر آمریکا» و «مرگ بر اسرائیل» تجمع کردند. آنها تصویری از سید علی خامنهای، مردی که دستور کشتار دهها هزار ایرانی را صادر کرد، در دست داشتند.
این گروه، هرچند در مقایسه با معترضانی که شعار حمایت از سقوط رژیم اسلامی را سر میدادند کوچکتر بود، اما حامل پیامی روشن و صریح بود؛ سیاستی برای نابودی دو کشور: اسرائیل و ایالاتمتحده. رژیم اسلامی دهههاست که این هدف را دنبال میکند. به یاد دارم که کودکان در مدارس ایران مجبور به سر دادن این شعار بودند؛ و ما آن را بهصورت علنی در لندن شنیدیم. همین سیاست بود که باعث شد ایران از حماس حمایت مالی کند؛ گروهی که حملهی ۷ اکتبر را انجام داد. ایران همچنین از بسیاری از حملات علیه جوامع یهودی و ایرانی در بریتانیا و فراتر از آن حمایت کرده است. بااینحال، افسران پلیس متروپولیتن تنها نظارهگر بودند، درحالیکه این افراد در حمایت از رژیم اسلامی شادی میکردند.
ممکن است پلیس متروپولیتن بر این باور باشد که طبق قانون حقوق بشر ۱۹۹۸، حق اقدام بهگونهای که آزادی بیان این گروه را محدود کند، ندارد. اگر چنین است، باید از آنها خواسته شود که بقیهی این قانون را مطالعه کنند که بهوضوح مرزهای آزادی بیان را تعیین میکند:
«اعمال این آزادیها، ازآنجاکه با وظایف و مسئولیتهایی همراه است، ممکن است تابع تشریفات، شرایط، محدودیتها یا مجازاتهایی باشد که به موجب قانون مقررشده و در یک جامعهی دموکراتیک ضروری است؛ در راستای منافع امنیت ملی، تمامیت ارضی یا امنیت عمومی، برای جلوگیری از بینظمی یا جرم، برای حفاظت از سلامت یا اخلاق، برای حفاظت از حیثیت یا حقوق دیگران، برای جلوگیری از افشای اطلاعات محرمانه، یا برای حفظ اقتدار و بیطرفی دستگاه قضایی.»
سر دادن شعار مرگ علیه متحدان بریتانیا، مسئلهای مرتبط با امنیت ملی است. همچنین اعتبار و امنیت شهروندان آمریکایی و اسرائیلی را به خطر میاندازد؛ بااینحال اجازهی ادامه یافت. شاید پلیس متروپولیتن متوجه منظور این شعارها نشده باشد، زیرا به زبان فارسی بیان میشد. این موضوع پرسش جدیتری را مطرح میکند؛ هنگام صدور مجوز برای چنین تجمعهایی چه اقدامات و رویههایی بکار گرفته میشود و چگونه بر آنها نظارت میشود؟
پلیس متروپولیتن از پول عمومی برای دفاع از امنیت و تمامیت سفارت ایران و کارکنان آن استفاده کرده است. بااینحال، در متوقف کردن اقداماتی که موجودیت دو ملت با روابط نزدیک با بریتانیا را تهدید میکند، ناکام مانده است. شاید پلیس از اقدام قضایی دیگری نگران باشد. در ماه فوریه، دادگاه عالی حکم داد که ممنوعیت گروه اقدام برای فلسطین، «Palestine Action» غیرقانونی بوده و دولت مجبور شده است علیه آن تصمیم درخواست تجدیدنظر بدهد. هر دلیلی که برای این ناکامی پلیس متروپولیتن وجود داشته باشد، گروههایی که از طریق اقدامات و وابستگیهای خود امنیت ملی و سیاست عمومی بریتانیا را تهدید میکنند، باید ممنوع شوند.
حامیان جمهوری اسلامی آزادانه به بریتانیا مهاجرت کردهاند؛ برخی احتمالاً شهروند بریتانیایی هستند؛ آنها شبکهای از باندهای مجرمانه در بریتانیا دارند و تهدیدی برای امنیت ملی بریتانیا محسوب میشوند. نخستوزیر باید با ممنوع اعلام کردن سپاه پاسداران انقلاب اسلامی (IRGC) مسئولیتپذیری نشان دهد. اگر سپاه پاسداران از پیش ممنوع اعلامشده بود، افرادی که تصویر خامنهای را در لندن حمل میکردند، شاید نمیتوانستند بهراحتی چنین کاری انجام دهند. نخستوزیر بالاخره اعلام کرده که در نشست بعدی مجلس این کار را خواهد کرد. این اقدام پسازآن انجام شد که برخی از کارمندان وزارت خارجه تغییر کردند. اما کار ایرانیان آزادیخواه در لندن بسیار مهم است. ازآنجاییکه پلیس انگلستان فارسی بلد نیست، هرگونه شعاری که نفرت پراکنی کند را ایرانیان میتوانند به پلیس گزارش بدهند. بسیار مهم است که همانجا برای افسران پلیس ترجمهی درست این شعارها انجام شود و سپس گزارشی رسمی دربارهی آن به پلیس داده شود؛ یا از طریق وبسایت آنها و یا از طریق تماس گرفتن با ۱۱۱.
زمانی که سپاه در فهرست گروههای تروریستی قرار بگیرد، هرگونه اقدامی در انگلستان که بخواهد از سپاه حمایت کند، ولو فقط در دست گرفتن یک عکس باشد، میتواند جرم جنایی محسوب شود. بسیار مهم است که ایرانیان مقیم انگلستان به دولت برای شناسایی افراد وابسته به سپاه و عملکردهایشان در انگلستان کمک کنند.
منبع: مجله اسپکتیتور
نویسنده: عطیه فرد فعال حزب محافظهکار
ترجمه: کیهان لندن
