لیبرال دموکراسی

  جنبش دانشجوئی كه از ۱۹۹۹/ ۱٣٧۸ لبه تيز حمله متقابل رژيم را تحمل کرده، به‌اندازه کافی از اصلاح‌طلبان نارو خورده است که ديگر به

  حتی سیاست‌بازی و پويش قدرت نيز که دست از گريبان عموم سازمان‌های سياسی برنمی‌دارد با وفاداری به اعلاميه جهانی حقوق بشر سازگار‌تر خواهد بود.

  با فرازآمدن دوران «عمل‌گرائی» بسازوبفروشی و به‌ویژه دوران اصلاحات دوم خردادی، تکیه «مبارزه» بر مسئله همکاری با رژیم افتاد. بحث بر سر پادشاهی همچنان

  کسانی که تا همين اواخر در ته دل آرزو می‌کردند آمریکائیان با ضربات هوائی بر مراکز اعصاب رژيم اسلامی، آن را به آستانه سقوط

  دین به‌محض آنکه راهی به سیاست پیدا کند به اندیشه قدرت می‌افتد و قدرتی که یک سرش را به خداوند و در کشور شیعه

  اما این‌همه در صورتی است که «فلک بگذارد که قراری گیرند.» در جمهوری اسلامی و در ایران به‌طورکلی از درازمدت سخن نمی‌توان گفت. ابر‌های

  در یک زمینه بسیار مهم که به بحث ما نیز ارتباط دارد امید آن هست که در حکومت آینده مخالفت با امریکا جایش را

  هیچ‌گاه تحريم انتخابات نمی‌توانست به اين اندازه برای رژيم اسلامی گران تمام شود. رأی ندادن مردم همه نظام را در بيرون و درون برهنه

  جمهوری اسلامی از آن ديکتاتوری‌هاست که انتخابات در آن معنائی دارد. بيشتر رژيم‌های ديکتاتوری ــ چه رسد به يک رژيم شبه توتاليتر که جمهوری